Το καλάθι σας

Το καλάθι σας είναι άδειο.

grammi-paraggelion-left

abcToys posts

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014 18:24

Τα "διαφορετικά" παιδιά

Το να είσαι ο πιο κοντός στην τάξη ή το αντίθετο, να περνάς όλους τους συμμαθητές σου δύο κεφάλια, το να είσαι είτε ο πιο χοντρός είτε ο πιο αδύνατος... όλες αυτές οι διαφορές δεν είναι εύκολες για να επιβιώσει ένα παιδί.

Σε κάθε ηλικία, δεν μας αρέσει να μας «σταμπάρουν», μα να γινόμαστε ένα με τη μάζα, μας ικανοποιεί να υποτασσόμαστε στα πρότυπα που μας επιβάλλονται. «Η δικτατορία της εμφάνισης είναι τόσο ισχυρή στην μοντέρνα κοινωνία μας, που ποτέ δεν ήταν τόσο σοβαρό το ζήτημα να υπάρχει ψυχική άνεση», λέει η Muriel Mazet, ψυχολόγος και συγγραφέας, και για το παιδί, αυτή η τάση για να αισθάνεται άνετα είναι πιο έντονη απ’ ότι στους ενήλικες.
 
Οι φίλοι δεν «χαρίζονται»
Για να αισθάνεται ένα παιδί άνετα με τον εαυτό του, πρέπει να μοιάζει με τους φίλους του. Και σε επίπεδο γούστου φυσικά (παιχνίδια, κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση κλπ), αλλά ακόμα και στο στυλ της εμφάνισης. Γιατί; Βασικά γιατί τα άλλα παιδιά δεν χαρίζονται. Ένας μικρός μαθητής νηπιαγωγείου, που δεν είναι ακόμα εντελώς κοινωνικοποιημένος, δεν ξέρει ακόμα να ξεχωρίζει τι πρέπει να λέγεται και τι όχι. Δεν θα διστάσει λοιπόν καθόλου να βροντοφωνάξει ότι ο φίλος του είναι χοντρός σαν μπάλα. Κυρίως δεν είναι ικανό να βάλει τον εαυτό του στη θέση του παιδιού και να καταλάβει ότι αυτό μπορεί να το πληγώσει. Αυτό θα πει ειλικρίνεια! Ακόμα, αυτά τα άμεσα σχόλια και οι βάρβαρες ματιές, δεν κάνουν καθόλου καλό στο παιδί που έχει γίνει στόχος. Πριν την ηλικία των έξι, το παιδί βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους οικοδόμησης της ταυτότητάς του και αυτό περνάει από το βλέμμα του άλλου. Αν οι φίλοι του, του δώσουν την ταμπέλα του «χοντρού», του «μυτόγκα», ή του «κοκαλιάρη», θα σημαδευτεί σκληρά από αυτή την τόσο απόλυτη εκτίμηση.

Δεχτείτε το όπως είναι
Ένα μικρό παιδί που παρουσιάζει μία διαφορετική σωματική εμφάνιση σε σύγκριση με τους άλλους, είναι αυτονόητο ότι χρειάζεται την υποστήριξη των γονιών του. Το να αντιμετωπίσει μόνο του αυτή την κατάσταση, είναι πάρα πολύ σκληρό.
 
-  Με το να το δεχτείτε ακριβώς όπως είναι, πιο κοντό απ’ ό,τι ονειρευόσασταν, πιο λεπτό απ’ ό,τι φανταζόσασταν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, χωρίς να σκεφτείτε όμως τις δικές σας προσωπικές απογοητεύσεις...
-  Φροντίστε και τη δική σας αυτοεκτίμηση. Πρέπει να δείτε τον εαυτό σας θετικά. Οι γονείς που δεν έχουν αυτοεκτίμηση, δυσκολεύονται να μεγαλώσουν παιδιά με υψηλή αυτοεκτίμηση. Ένας καλός, θετικό γονιός είναι αυτός που ξέρει ότι δεν είναι τέλειος αλλά αναγνωρίζει την αξία του, προσπαθώντας πάντα να βελτιωθεί και να ωριμάσει.  
-  Είναι πάρα πολύ σημαντικό να δείξετε κατανόηση. Για τα παιδιά που δεν τολμούν «υψώσουν το ανάστημά τους» στο σχολείο και να υπερασπίσουν τον εαυτό τους ενάντια στα πειράγματα, είναι πολύ πιθανό να αντιδράσουν στο σπίτι με μία επιθετική συμπεριφορά απέναντι στην υπόλοιπη οικογένεια.  
-  Δε τίθεται ερώτημα ότι δεν πρέπει να δώσετε καμία σημασία στο ότι υποφέρει, αλλά ούτε και να το υπερπροστατεύσετε επειδή είναι ευαίσθητο. Όμως μπορείτε να του δείξετε ότι έχετε ακούσει αυτό που το βασανίζει και να βρείτε μαζί λύσεις.  
-  Τα παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση τείνουν να ασκούν έντονη κριτική στον εαυτό τους και να απογοητεύονται εύκολα από αυτόν. Βλέπουν τις προσωρινές αποτυχίες ως μόνιμες, δυσβάστακτες καταστάσεις. Το αίσθημα της απαισιοδοξίας κυριαρχεί.
 
Δείξτε του ότι είναι κάτι... περισσότερο!
Ως γονείς, δεν μπορούμε να ελέγξουμε όλα όσα βλέπει το παιδί μας, όσα ακούει και σκέφτεται, τα οποία συμβάλλουν στη δημιουργία της εικόνας του εαυτού του. Μπορούμε όμως να κάνουμε πολλά. Ένα παιδί σε μικρή ηλικία είναι ένα δώρο από το Θεό – ένας νέος άνθρωπος, «άγραφος χάρτης». Στα πρώτα αυτά χρόνια, όσα μπαίνουν στο μυαλό του παιδιού εντυπώνονται βαθιά. Ως γονείς λοιπόν έχουμε τη μοναδική και ανεπανάληπτη ευκαιρία να ιδρύσουμε έναν «τραπεζικό λογαριασμό αυτοεκτίμησης» στον οποίο το παιδί θα καταθέσει πολλά θετικά πράγματα για το ίδιο. Στα χρόνια και τις δεκαετίες που θα ακολουθήσουν, αυτός ο «λογαριασμός» θα εξισορροπήσει τις αναπόφευκτες αρνητικές εμπειρίες.

Πώς τροφοδοτούμε λοιπόν, τον τραπεζικό λογαριασμό του παιδιού μας; Πώς μπορούμε εμείς, ως γονείς, να χτίσουμε την αυτοπεποίθησή του;

-   Δείξτε αγάπη και στοργή στο παιδί σας.  
-   Επαινέστε το παιδί σας. Να το επιβραβεύετε όσο πιο συχνά μπορείτε, όταν κάνει κάτι καλό. Πείτε, «είμαι πολύ υπερήφανος/η για σένα. Είσαι ξεχωριστός/ή. Μου αρέσει πολύ αυτό που έκανες». Είναι πολύ σημαντικό, ωστόσο, οι έπαινοί σας να είναι πιστευτοί. Μην υπερβάλλετε με δηλώσεις του τύπου, «είσαι ο πρώτος/πρώτη σε όλα. Είσαι το πιο καλό παιδί που έβγαλε ποτέ ο κόσμος» οι οποίες μπορεί να έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Το παιδί θα αποκτήσει υπερτροφικό «εγώ», κάτι που θα επηρεάσει τις σχέσεις του με τους φίλους του, γεγονός που μακροπρόθεσμα θα έχει αρνητικό αντίκτυπο στην αυτοεκτίμησή του.
-   Θέστε στο παιδί σας στόχους, τους οποίους μπορεί να επιτύχει, όπως να ντύνεται μόνο του ή να πάρει ένα καλό βαθμό σε κάποιο διαγώνισμα. Γενικώς, να θέτετε στόχους που ταιριάζουν στην ηλικία και στις ικανότητες του παιδιού (στόχοι που είναι αδύνατο να επιτευχθούν έχουν αρνητικό αποτέλεσμα). Καθώς το παιδί εργάζεται να φτάσει στο στόχο, να το βοηθάτε, να επιβραβεύετε την προσπάθειά του και να τονίζετε την εικόνα του ως νικητή.
-   Να κρίνετε την πράξη και όχι το άτομο.
-   Δεν πρέπει ποτέ να το συγκρίνετε με άλλα παιδιά, λέγοντας, «γιατί να μην είσαι σαν τον/την τάδε;». Όταν λεχθεί κάτι τέτοιο από κάποιον τρίτο, βεβαιώστε το πως είναι μοναδικό και ιδιαίτερο με τον τρόπο του.
-   Αποδεχτείτε το για αυτό που είναι. Μην προσπαθείτε να το αλλάξετε, να το κάνετε να σας μοιάσει. Και φυσικά μην προσπαθείτε να το επηρεάσετε να ασχοληθεί με τα δικά σας ενδιαφέροντα ή να ακολουθήσει τα δικά σας όνειρα.

Με την συνεργασία της κας Αγγελικής Παρίου (Ιατρική ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια - συντονίστρια ομάδων γονέων – ενηλίκων – παιδιών – εφήβων - επιστημονική υπεύθυνος των κέντρων Ανάδραση)

πηγή : http://www.imommy.gr

Μέσα στη τάξη του νηπιαγωγείο γίνεται η συνάντηση πολλών διαφορετικών παιδιών. Υπάρχουν παιδιά όπου καταφέρνουν με επιτυχία να ακολουθήσουν το πρόγραμμά και παιδιά που αντιμετωπίζουν δυσκολίες.

Ορισμένες και πιθανές δυσκολίες που συνήθως εντοπίζονται στο παιδί και πιθανόν να έχουν παρατηρηθεί είναι οι εξής:

    Να μην κάθεται στη θέση του και να γυρίζει μέσα στη τάξη.
    Να μην μπορεί να παρακολουθήσει ή και να συμμετάσχει σε δραστηριότητες.
    Να μην κόβει με το ψαλίδι και γενικώς να δυσκολεύεται στη χρήση του.
    Να μην κρατά σωστά το μολύβι/μαρκαδόρο.
    Να δυσκολεύεται στη προγραφή, να ζωγραφίσει μέσα σε πλαίσιο και να σχεδιάσει απλά σχέδια.
    Να κάθεται μόνο του στη τάξη.
    Να έχει άγχος.
    Να δυσκολεύεται στα κινητικά παιχνίδια.
    Να δυσκολεύεται να φάει, να φορέσει ή να βγάλει το μπουφάν, τα παπούτσια, να πάει τουαλέτα, να πλύνει τα χέρια του.
    Να δυσκολεύεται να μάθει το ποίημα, να μην θυμάται το παραμύθι που διάβασε η νηπιαγωγός ή κάτι άλλο που έμαθαν.
    Να μην αποχωρίζεται τον κηδεμόνα και να κλαίει (εκτός από την αρχή της σχολικής χρονιάς).

Όλες αυτές οι δυσκολίες που επισημάνθηκαν μας δείχνουν ότι κάποιες από τις δεξιότητες του παιδιού (κινητικές, γνωστικές, αισθητηριακές, αντιληπτικές, ψυχοκοινωνικές) βρίσκονται πιο πίσω από την τυπική ανάπτυξη, το παιδί δυσκολεύεται σημαντικά στην καθημερινότητα του και σίγουρα θα δυσκολευτεί στην Α΄ δημοτικού. Αλλά, δυσκολεύεται και μέσα στη τάξη και πιθανόν να μην αφήνει την νηπιαγωγό να κάνει το μάθημά της όπως επιθυμεί.

Έτσι, επειδή το παιδί περνά σημαντικό χρόνο στο νηπιαγωγείο και οι νηπιαγωγοί ουσιαστικά μαζί με τους γονείς έχουν αναλάβει ένα σημαντικό κομμάτι της εκπαίδευσης του παιδιού και προετοιμασίας για την μετάβαση του στην Α δημοτικού, είναι σημαντικό όταν παρατηρούν μια δυσκολία στο παιδί, ο γονιός να ενημερώνεται, να το συζητούν μαζί του και τέλος να ζητούν τη βοήθεια εργοθεραπευτή.

Και επειδή ο ρυθμός μάθησης και η ταχύτητα της ανάπτυξης βρίσκονται στο αποκορύφωμα τους σε αυτή την ηλικία, όσο πιο γρήγορα παρέμβουμε, τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχουμε να διορθώσουμε τις δυσκολίες.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ
Σε αυτό το σημείο πλέον μπορεί να βοηθήσει η εργοθεραπεία.

Η εργοθεραπεία:

    θα αξιολογήσει τις δεξιότητες του παιδιού
    θα εντοπίσει τις ικανότητές και τις αδυναμίες του
    θα παρατηρήσει την συμπεριφορά του στην τάξη και το βαθμό συμμετοχής σε δραστηριότητες καθώς και την δραστηριότητά του σε αυτήν
    θα καθορίσει στόχους
    θα σχεδιάσει ένα εξατομικευμένο και προσαρμοσμένο στις ανάγκες του, πρόγραμμα
    θα παρέμβει με την χρήση του έργου/παιχνιδιού.


Θα βοηθήσει το παιδί:

    Να χρησιμοποιεί και να αξιοποιεί τις ικανότητές του.
    Να ελαττώσει τις δυσκολίες που περιορίζουν τη συμμετοχή του σε δραστηριότητες στο νηπιαγωγείο, στο σπίτι, στη κοινωνία.
    Να μεταβεί με επιτυχία στο δημοτικό.
    Να μην έχει μαθησιακές δυσκολίες στο δημοτικό.
    Να μειωθεί το άγχος του.
    Να αυτονομηθεί πλήρως στις Δραστηριότητες Καθημερινής Ζωής.

Θα βοηθήσει τους νηπιαγωγούς:

    Δίνοντας μια σαφέστερη εικόνα για τις δυσκολίες του και πώς θα τις αντιμετωπίσουν στη τάξη.
    Να διαμορφώσουν και να προσαρμόσουν τις δραστηριότητες του “κανονικού” προγράμματός τους σε δραστηριότητες για παιδιά με δυσκολίες (και όχι δραστηριότητες που να μην ταιριάζουν με το πρόγραμμά της τάξης σας).
    Προτείνοντας τους εργαλεία, παιχνίδια, ασκήσεις, τρόπους διδασκαλίας που μπορούν να βοηθήσουν και τα υπόλοιπα παιδιά της τάξης.
    Δίνοντας τους ενημερωτικό για να το παραπέμπουν στους γονείς για την εξέλιξη του παιδιού.
    Να κάνουν το πρόγραμμά τους στα παιδιά χωρίς δυσκολία.
    Να μειωθεί η ανησυχία τους για την συμπεριφορά του παιδιού στη τάξη.
    Να μειωθούν τα τυχόν παράπονα των γονιών γιατί το παιδί τους αδυνατεί να ακολουθήσει την ομάδα.
    Να μειωθούν τα τυχόν παράπονα γονιών γιατί το παιδί τους βρίσκεται με ένα παιδί που προκαλεί αναστάτωση στη τάξη.

Η συνεργασία με τους εργοθεραπευτές είναι σημαντική γιατί:

    Η Εργοθεραπεία βοηθάει σημαντικά και εγγυημένα τα παιδιά που πιθανόν να παρουσιάζουν δυσκολίες στη τάξη σας.
    Είναι πλέον σημαντικό και απαραίτητο όλα τα παιδιά να μπορούν να συμμετέχουν σε όλες τις δραστηριότητες του νηπιαγωγείου, έστω και με προσαρμογές και να μην εξαιρείται κανένα.
    Βοηθάει στο να μειωθούν οι Μαθησιακές Δυσκολίες στο Δημοτικό.
    Είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να ενταχθεί ένα διαφορετικό και σημαντικό πρόγραμμα στο νηπιαγωγείο που μόνο οφέλη προσφέρει στους νηπιαγωγούς και πάνω από όλα στο παιδί και τους γονείς


ΠΗΓΗ : Γιάννης και Σοφία Στυλιανού, Εργοθεραπευτές, www.inside.com.cy

 

Από την Ευγενία Δουβαρά, Ψυχολόγο, MSc Ψυχοπαθολογία παιδιού και εφήβου, Ειδίκευση στη Συστημική-Οικογενειακή θεραπεία

O Κώστας είναι ένα παιδί 4 ετών. Την πρώτη μέρα που πήγε στον παιδικό σταθμό, κουλουριάστηκε σε μια γωνιά του διαδρόμου και άρχισε να κλαίει δυνατά. Ήταν αδύνατο να αποχωριστεί τη μητέρα του, μέχρι που την τρίτη μέρα ακολούθησε την παιδαγωγό στην τάξη. Κρατούσε το αρκουδάκι του στο ένα χέρι, κουνούσε επαναλαμβανόμενα τα δάχτυλα του άλλου και έκλαιγε. Αρχικά, έμεινε κοντά της και έπαιζε με τα κορδόνια που κρέμονταν από τα ρούχα της. Μετά, κινήθηκε στο χώρο της τάξης, βρήκε ένα κουτί με τουβλάκια και κάθισε να παίξει με αυτά. Δεν ανταποκρινόταν στο όνομά του, ούτε στις οδηγίες της παιδαγωγού και δε συμμετείχε σε ομαδικά παιχνίδια. Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να βάλει τα τουβλάκια σε σειρά. Όταν κάποιο παιδί τον πλησίαζε, αυτός το έσπρωχνε να φύγει. Μόνο την ώρα των ομαδικών τραγουδιών σήκωνε το βλέμμα του από το παιχνίδι, κουνιόταν ρυθμικά και μουρμούριζε κάτι ακαταλαβίστικα λόγια.

Πώς εξηγείται αυτή η περίεργη συμπεριφορά του Κώστα; Θα μπορέσει να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον; Με ποιο τρόπο θα ενταχθεί στην ομάδα των συνομηλίκων του;

Αυτισμός: αίνιγμα με απάντηση
Οι δυσκολίες που παρουσιάζει ο Κώστας αποτελούν τα βασικά χαρακτηριστικά του αυτισμού. Πρόκειται για μια διαταραχή οργανικής αιτιολογίας, η οποία, σύμφωνα με νεότερες μελέτες, εμφανίζεται με συχνότητα 12,7 ανά 10.000 άτομα και συνδέεται με δυσκολίες στους βασικότερους τομείς της ανάπτυξης. Πιο συγκεκριμένα, τα αυτιστικά παιδιά:

  •  παρουσιάζουν σε μεγάλο ποσοστό νοητική υστέρηση, μεγάλες διακυμάνσεις στην επίδοση μεταξύ πρακτικών και λεκτικών έργων (με τις πρακτικές να υπερτερούν), ασταθή μάθηση και μαθησιακή παλινδρόμηση.
  • σε ποσοστό περίπου 50% δεν αναπτύσσουν λόγο. Τα υπόλοιπα εμφανίζουν λόγο που παρουσιάζει ιδιομορφίες και δεν είναι πάντα λειτουργικός, όπως ηχολαλία (επανάληψη λέξεων ή φράσεων που ειπώθηκαν από άλλους), ασυνάρτητο και επαναληπτικό λόγο, καθώς και ακατάληπτη άρθρωση και ακατάλληλη προσωδία.
  • συνήθως δεν αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες για σωματική και κοινωνική επαφή, δυσκολεύονται να ακολουθήσουν τους κανόνες που διέπουν την κοινωνική συναλλαγή, π.χ. διατήρηση κατάλληλης απόστασης από συνομιλητή, δυσκολεύονται να μπουν στη θέση άλλων και να αποκωδικοποιήσουν τα συναισθήματα των γύρω τους.
  • συχνά χρησιμοποιούν με ιδιόρρυθμο τρόπο τα παιχνίδια, π.χ. μπορεί να παίζουν μόνο με τις ρόδες του αυτοκινήτου και απέχουν από το συμβολικό και από το ομαδικό παιχνίδι.
  • συνήθως δείχνουν υπερευαισθησία ή αδιαφορία στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος, π.χ. μπορεί να ενοχλούνται από τον ήχο της καφετιέρας και όχι από το δυνατό κορνάρισμα των αυτοκινήτων. Είναι πιθανό να δείχνουν προτίμηση σε κάποια φαγητά λόγω της γεύσης τους ή σε συγκεκριμένα αντικείμενα λόγω του υλικού κατασκευής τους, π.χ. χνουδωτό κουκλάκι, λαστιχένια μπάλα κλπ.
  • συχνά εστιάζουν σε μεμονωμένα χαρακτηριστικά των ερεθισμάτων του περιβάλλοντος, π.χ. προσέχουν το φόρεμα της δασκάλας και όχι το περιεχόμενο των λόγων της.
  • μπορεί να εκδηλώνουν συχνότερα κρίσεις θυμού, επιθετικότητας, ανυπακοής και να έχουν επεισόδια αυτοτραυματισμών.
  • ασχολούνται επίμονα με επαναλαμβανόμενες και μη λειτουργικές δραστηριότητες, όπως οι ξαφνικές και γρήγορες κινήσεις των δαχτύλων μπροστά στα μάτια, η τοποθέτηση αντικειμένων σε ευθεία γραμμή και η παραγωγή ασυνάρτητων ήχων και φράσεων.

Συνεργασία σε πολλά επίπεδα με κοινό στόχο
Η πολιτεία προβλέπει τη φοίτηση των αυτιστικών παιδιών σε νηπιαγωγεία ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης και τμήματα πρώιμης παρέμβασης εντός των νηπιαγωγείων μέχρι το 7ο έτος της ηλικίας τους. Κάποιες φορές, όμως, αυτό δε συμβαίνει και τα αυτιστικά παιδιά φοιτούν σε κανονικά νηπιαγωγεία. Εκεί, ο παιδαγωγός καλείται, χωρίς να έχει πάντα την απαιτούμενη γνώση και εκπαίδευση, να συμπεριλάβει το αυτιστικό παιδί στο πρόγραμμα δραστηριοτήτων που ακολουθεί για την υπόλοιπη τάξη.

Η επικοινωνία με τους γονείς και τους ειδικούς που πιθανόν παρακολουθούν το παιδί είναι ιδιαίτερα χρήσιμη. Η συνεργασία τους είναι απαραίτητη για το σχεδιασμό ενός προγράμματος παρέμβασης, την ιεράρχηση των στόχων του και την εξασφάλιση της αποτελεσματικότητάς του. Το πρόγραμμα αυτό διέπεται από κοινές αρχές για το σπίτι και το σχολείο επιτρέποντας τη συνεχή εκπαίδευση του παιδιού και τη γενίκευση των δεξιοτήτων του. Επιπλέον, μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία ενός ασφαλούς δικτύου, μέσα στο οποίο επιτρέπεται η εκτόνωση αισθημάτων απογοήτευσης ή ματαίωσης που συνδέονται με τη φύση των δυσκολιών του αυτιστικού παιδιού.

Προτάσεις-ιδέες για την τάξη
Οι βασικές αρχές που διέπουν τα προγράμματα παρέμβασης για τα αυτιστικά παιδιά και είναι δυνατό να εφαρμοστούν στα πλαίσια του παιδικού σταθμού είναι:

Α) η δημιουργία κινήτρου για μάθηση, η κοινωνική αλληλεπίδραση και η συμμετοχή στις ομαδικές δραστηριότητες. Ο παιδαγωγός επιλέγει ένα παιχνίδι που αρέσει στο παιδί, π.χ. τουβλάκια στην περίπτωση του μικρού Κώστα και παροτρύνει τα παιδιά να το μοιραστούν σε κύκλο.

Β) η χρήση συστήματος ενίσχυσης, δηλαδή αμοιβών για την αύξηση των επιθυμητών συμπεριφορών ή μείωση των μη επιθυμητών συμπεριφορών. Για παράδειγμα, ο παιδαγωγός δίνει στον Κώστα τα τουβλάκια όταν αυτός έρχεται και κάθεται στο τραπέζι και τα απομακρύνει όταν το παιδί κάθεται στο πάτωμα. Το σύστημα αυτό λειτουργεί πολύ καλύτερα αν εφαρμοστεί για όλα τα παιδιά και  ωφελεί την τάξη στο σύνολό της.

Γ) η εξασφάλιση της επιτυχίας του παιδιού, κατά την εκτέλεση των δραστηριοτήτων. Ο παιδαγωγός εξασφαλίζει την προσοχή του παιδιού και στη συνέχεια του αναθέτει έργα κυμαινόμενης δυσκολίας, αντίστοιχης των δυνατοτήτων του παιδιού.

Δ) η ενίσχυση της ανεξαρτησίας, που σημαίνει ότι ο παιδαγωγός: α) δίνει στο παιδί τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα σε 2 ή περισσότερα παιχνίδια ή δραστηριότητες, και β) του παρέχει την ελάχιστη απαιτούμενη βοήθεια για την ολοκλήρωση μιας εργασίας, π.χ. αρχικά,  μπορεί να καθοδηγεί σωματικά το παιδί για να βάλει ένα κομμάτι του παζλ στη θέση του, στη συνέχεια αρκεί ένα ελαφρό άγγιγμά του στον αγκώνα του παιδιού και τέλος, αφήνει το παιδί μόνο του να εκτελέσει τη δραστηριότητα.

Ε) η ένταξη πολλών ρουτινών στο καθημερινό πρόγραμμα δραστηριοτήτων, οι οποίες αυξάνουν την προβλεψιμότητα των γεγονότων και παρέχουν στο αυτιστικό παιδί πολλές ευκαιρίες για μίμηση και τήρηση των κοινωνικών κανόνων της τάξης, π.χ. τα παιδιά κρεμούν τα μπουφάν και τις τσάντες τους όταν φτάνουν στον παιδικό σταθμό, βγάζουν και πετούν στα καλάθια τα σκουπίδια όταν ολοκληρώσουν τη ζωγραφική. Μόλις εξασφαλιστεί η πλήρης συμμετοχή του παιδιού σε αυτές, μπορεί να αρχίσει αργά και σταθερά η εισαγωγή κάποιων αλλαγών στο πρόγραμμα, αφού ο παιδαγωγός το προειδοποιήσει για αυτές.

ΣΤ) η οργάνωση καθημερινών δραστηριοτήτων με τη μορφή εικόνων. Ο παιδαγωγός μπορεί να χρησιμοποιεί οπτικά ερεθίσματα για να δείξει στο παιδί τι πρέπει να κάνει αποφεύγοντας την πολυπλοκότητα των προφορικών οδηγιών. Επιπλέον, διευκολύνει τη μετάβαση από τη μια δραστηριότητα στην άλλη, η οποία μπορεί να αναστατώνει αρκετά αυτιστικά παιδιά λόγω της τάσης τους να αποφεύγουν τις αλλαγές.

Η αρχή του τέλους
Η παρουσία του αυτιστικού παιδιού στην τάξη του παιδικού σταθμού ή του νηπιαγωγείου φέρνει αντιμέτωπους όλους τους εμπλεκόμενους με καίρια ερωτήματα και προβληματισμούς. Τα παιδιά συχνά μπορεί να εκφράζουν την απορία τους με αφορμή τις ασυνήθιστες μορφές συμπεριφοράς που βλέπουν να εκδηλώνει το αυτιστικό παιδί. Γι΄ αυτό, είναι πιθανό να ψάχνουν ώστε να βρουν το νόημα πίσω από αυτές, να θέλουν να μάθουν και να αναζητούν τρόπους ώστε να το προσεγγίσουν. Όμως, η αναστάτωση που μπορεί να προκαλεί η παρουσία του αυτιστικού παιδιού στη λειτουργία της ομάδας είναι πιθανό να μετριάζεται από την ευκαιρία που τους δίνει να γνωρίσουν έναν άλλο τρόπο σκέψης, ιδιαίτερο και μοναδικό, να κατανοήσουν, να προσαρμοστούν, να συναντήσουν το αυτιστικό παιδί σε ένα άλλο επίπεδο και τελικά να το αποδεχτούν. Ο παιδαγωγός, από την πλευρά του, χρειάζεται να είναι σε διαρκή εγρήγορση, προκειμένου να διευκολύνει την  ενσωμάτωση του αυτιστικού παιδιού στη ζωή της τάξης, η οποία ουσιαστικά δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά η μικρογραφία της κοινωνίας μας. Σε αυτό το πλαίσιο, καλείται να διδάξει και να διδαχθεί νέους τρόπους επικοινωνίας, μοιράσματος, χαράς και δημιουργίας. Αρκεί να αφεθεί να ταυτιστεί για λίγο με το αυτιστικό παιδί. Αντί να παραιτηθεί και να πει «άρχισε πάλι τα δικά του», μπορεί να ζητήσει από τα παιδιά να το βάλουν στο παιχνίδι, ……… «σειρά του Κώστα, τώρα!». Κι αν θύμωσε με το αυτιστικό παιδί που τον /την χτύπησε όταν απέτυχε να βάλει τα κομμάτια του παζλ στη θέση τους, να σκεφτεί «ξέχασα να του φέρω αυτό με τα λιγότερα κομμάτια». Κι αν μέχρι τώρα έλεγε «όχι, δεν μπορεί να το κάνει!», να λέει «τι μπορώ να κάνω καλύτερα, ώστε να τα καταφέρει;». Αν πει κάτι από όλα αυτά, τότε υπάρχουν αυξημένες πιθανότητες να ανοίξει ένας δρόμος επικοινωνίας με το αυτιστικό παιδί. Και αυτή η αρχή είναι πολύ σημαντική!

Βιβλιογραφία:
Γενά, Α. (2002). Αυτισμός και διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές: αξιολόγηση-διάγνωση-αντιμετώπιση. Αθήνα: έκδοση συγγραφέως.

Κάκουρος, Ε., & Μανιαδάκη, Κ. (2003). Ψυχοπαθολογία παιδιών και εφήβων: αναπτυξιακή προσέγγιση. Αθήνα: Τυπωθήτω- Γιώργος Δάρδανος.

Πουρκός, Μ., & Δασκαλάκη, Κ. (2002). Εμπειρίες, αντιλήψεις και συμπεριφορές των νηπιαγωγών και των νηπίων σχετικά με τη συνεργασία και τη συνύπαρξή τους με αυτιστικά παιδιά στο νηπιαγωγείο. Στο Πολεμικός, Ν., Καΐλα Μ., & Καλαβάσης, Φ. (επιμέλεια) Θέματα Ψυχοπαθολογίας σε παιδιά και εφήβους, τόμος Α’ (145-172). Αθήνα: Ατραπός.

Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και θρησκευμάτων. Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Τμήμα: Ειδικής Αγωγής. Αναλυτικά προγράμματα σπουδών για μαθητές με αυτισμό.

Connor, M. (1999). Children on the autistic spectrum: guidelines for mainstream practice. Support for Learning, 14, 80-86.

Fombonne, E. (2003). Epidemiological surveys of autism and other pervasive developmental disorders : an update. Journal of Autism and Developmental Disorders, 33, 365-382.

Harrower, K. J., & Dunlap, G. (2001). Including children with autism in general education classrooms: a review of effective strategies. Behavior Modification, 25, 762-784.

πηγή: http://psychografimata.com

Newsletter

Μείνετε σε επαφή με ότι νέο ετοιμάζουμε για εσάς και όλα τα νέα μας προϊόντα, εγγραφείτε τώρα.

Ακολουθήστε μας στο facebook

Το καλάθι σας

Το καλάθι σας είναι άδειο.